Berichten

Voor het tweede jaar op rij trok het merendeel van de atleten op hoogtestage naar Flagstaff, Verenigde Staten. Er werd niet enkel goed getraind, maar ook de eerste wedstrijden van het zomerseizoen afgewerkt. En met succes, want maar liefst 5 atleten liepen de limiet voor een internationaal kampioenschap komende zomer. Samen met teammanager Tim Moriau blikken we terug op ‘Flagstaff 2019’.

Begin april vertrokken jullie voor 4 à 5 weken op hoogte naar Amerika. Wat voor soort trainingen stonden er voornamelijk op de planning? Werd er al veel aandacht besteed aan die eerste wedstrijden op Amerikaanse bodem?
“De twee weken voor we naar Flagstaff vertrokken, werkten de atleten die een wedstrijd gepland hadden in Amerika één kwaliteitstraining per week af in functie van hun wedstrijdafstand.

De eerste week op hoogte lag de focus voornamelijk op kracht- en stabilisatiesessies en stonden de looptrainingen in het teken van de aanpassing aan de hoogte. Vanaf de tweede week werkten de mannelijke wedstrijdatleten 2 kwaliteitstrainingen af, terwijl Lisa het bij eentje en een extra techniektraining voor de steeple hield.

Na hun wedstrijd in Los Angeles werkten Lisa, Dorian en Dieter verder aan hun basisuithouding want hun hoofddoel van deze zomer ligt nog 2 maand verder met de Universiade (Lisa en Dieter) en het Europees kampioenschap voor beloften (Dorian). Robin en Isaac liepen 10 dagen later nog een tweede 5000m in Stanford om een wedstrijd van hoger niveau in de benen te hebben en de limiet voor het WK na te jagen.”

Waarom werd er gekozen om de hoogtestage te combineren met enkele wedstrijden?
“Het voordeel van deze Amerikaanse wedstrijden is dat de atleten heel vroeg in het seizoen hun limiet voor een internationaal kampioenschap kunnen lopen. Nu ze zeker zijn van hun deelname kunnen we op een rustige manier verder werken richting dit hoofddoel.

Er werd ook bij geen enkele atleet toegewerkt naar deze wedstrijden. Ik zag het eerder als een goede kwaliteitstraining in functie van de rest van het seizoen. Na de wedstrijd werd het trainingsvolume opnieuw verhoogd om de basis voor het komende zomerseizoen te verstevigen.”

Met Lisa Rooms (Universiade – 3000m Steeple), Dieter Kersten (Universiade – 10 000m), Dorian Boulvin (EK U23 – 10 000m), Robin Hendrix (WK/Universiade – 5 000m) en Isaac Kimeli (WK – 5 000m) liepen er reeds 5 atleten de limiet voor een internationaal kampioenschap dat deze zomer plaatsvindt. Had je dit zien aankomen? Wie heeft jou het meest verrast?
“Ik was ervan overtuigd dat onze atleten het niveau hadden om de vooropgestelde limieten te lopen, maar op dit niveau moeten de omstandigheden en het wedstrijdverloop meezitten. Voor Lisa was het haar eerste steeple en kwam ze na 1km een beetje te snel door. We hadden ook afgesproken, net als bij Dorian en Dieter, dat ze niet zouden meegaan met de groep, maar dat ze gecontroleerd hun wedstrijd afwerkten. Ook in Stanford was het wedstrijdverloop niet ideaal voor Isaac en Robin.Het zou me dan ook niet verbazen moesten deze 5 atleten in de nabije toekomst bewijzen dat ze nog een snellere tijd in de benen hebben.

Als ik absoluut één iemand moet kiezen die mij verbaasd heeft, zeg ik Robin. Hij heeft een zeer sterke winter achter de rug en trek nu de lijn gewoon door met een verbetering van zijn persoonlijk record met 10 seconden. Hij heeft ons in het verleden al vaker verbaasd met zijn steile vooruitgang, maar we mogen dit zeker niet als vanzelfsprekend nemen!”

Eigenlijk is het zomerseizoen nog maar pas begonnen, hoe zien de komende maanden er nu uit voor deze atleten?
“Lisa, Dorian en Dieter onderhouden momenteel hun basisconditie en hun eerstkomende wedstrijd van belang wordt de IFAM. Lisa zal hier haar tweede 3000m steeple lopen, terwijl Dorian en Dieter hun opwachting maken op de 5000m. Half juni vertrekken ze opnieuw op hoogtestage naar Sankt-Moritz om de laatste hand te leggen aan hun voorbereiding voor de Universiade en het EK U23.

De seizoensopbouw van Robin en Isaac ziet er iets anders uit doordat het WK in Doha pas eind september plaatsvindt. Zij lopen de komende weken nog enkele 1500m’s en nemen begin juni enkele dagen relatieve rust om fris het tweede seizoensdeel aan te vatten. Ook zij vertrekken half juni naar de Zwitserse Alpen in Sankt-Moritz, maar zullen daar voornamelijk aan hun basis werken. Robin zal wel starten op de 5000m op de Universiade, maar we zien dit eerder als een kwalitatieve wedstrijdprikkel richting het WK.“

Indien je op de hoogte wil blijven van de gebeurtenissen binnen ons team, blijf ons dan zeker volgen via de website, Facebook en Instagram. We zijn er namelijk van overtuigd dat het volledige team klaar is voor enkele mooie prestaties in de zomer van 2019!

 

Achter elke topatleet gaat een uniek verhaal schuil. Een verhaal dat begint bij de geboorte en vertelt waarom je nu bent wie je bent, een succesvolle topper.
De weg ernaar toe ligt niet alleen bezaaid met scherven van geluk…
Angst, tegenslagen en onmogelijke keuzes maken de tocht zwaar, echter toch zó de moeite waard. ‘Topportret’ neemt je mee terug in de tijd en laat je ontdekken wie onze toppers écht zijn.

 

Isaac Kimeli – Atletiek heeft mijn leven echt zin gegeven

De oversteek

Op een grijze en ijzige winterdag, het sneeuwde, zette een zwarte jongen 10 jaar geleden voet aan grond op Belgische bodem. Het hoeft weinig verbeelding dat de shock groot was voor de toen 15-jarige Isaac Kipruto Kimeli. Hij had zijn jeugd tot dan doorgebracht bij familie in Kenia waar het kwik in december overdag zelden onder de 30 graden blijft. Zijn mama, die al een hele poos in België woonde, had er voor gezorgd dat ook hij nu de oversteek kon maken. De eerste maanden na de verhuis verliepen op zijn minst gezegd moeizaam. “Ik kon maar niet wennen aan de gedachte dat ik de rest van mijn leven in een koud, grijs land ging moeten wonen waar de zon nooit leek te schijnen.” Eén keer heeft hij een moedige poging gewaagd een sneeuwman te bouwen. “Dat was nieuw, dus ik wou het proberen, maar na een kwartiertje zat ik alweer binnen met bevroren handen.” Isaac zat veel binnen in die beginperiode. Hij keek dan op TV naar zenders waarop talen gesproken werden, Nederlands en Frans, waar hij geen jota van begreep. “Ik voelde me ontzettend eenzaam. Waarom was ik in godsnaam verhuisd? Al mijn vrienden zaten in Kenia, ik hier in dit Belgenland.” Hij stelde op een bepaald moment de gedurfde vraag aan zijn mama of hij mocht terugkeren naar Kenia. “Haar antwoord was klaar en duidelijk. Ik mocht gaan en staan waar ik wou, maar deze keer ging ik zelf mijn ticket moeten bekostigen. Ze had immers hard gewerkt om me naar hier te halen. Vanaf dat moment ben ik langzaamaan beginnen te accepteren dat mijn toekomst in België lag.”

Na 3 maanden begon de jonge knaap les te volgen in een OKAN-klas op het Sint-Guido-Instituut in Anderlecht. “Dat is een onthaalklas voor anderstaligen waarin onder meer ook Romelu Lukaku gezeten heeft. Na zes maanden volgt er een evaluatie en van zodra je een beetje Nederlands kent, word je verwacht gewoon onderwijs te volgen.” In zijn vrije tijd begon hij met een paar maten van op school te sjotten op een pleintje in de buurt. “Dat begon vrij snel te vervelen en dus ben ik een keer gaan lopen langs het kanaal Brussel-Charleroi, op mijn voetbalschoenen dan nog… Een sporthorloge had ik toen nog niet. Ik keek thuis op de klok wanneer ik vertrok en dan probeerde ik een bepaalde afstand te lopen en binnen het half uur terug te zijn. Ik heb toen wel geknald ja! Achteraf kan je stellen dat ik toen eigenlijk met atletiek begonnen ben.”

Start to run

Het was niet dat hij toen echt genoot van het lopen, verre van zelfs… Hij deed het eerder uit plichtsbewustzijn, om toch iets van sport te doen. Isaac was niet het type Keniaan dat u kent van pakweg de Memorial Van Damme. Integendeel, in Kenia deed hij buiten de halfjaarlijkse scholencompetitie niet aan sport. “Voetballen vond ik nog plezant, maar dat was vaak moeilijk omdat we geen bal hadden. In Kenia is een voetbal namelijk een luxevoorwerp.” Een mens vraagt zich af hoe die jonge kerel, die maar weinig van sport moest weten, een Europese topper op de middellange afstand is geworden. Na dat half jaar Sint-Guido begon Isaac school te lopen in Don Bosco in Halle. Tijdens de lessen LO en ook bij de jaarlijkse klassencross viel al snel op dat hij misschien toch meer sportief talent had dan hij zelf dacht. “Een van de leerkrachten heeft me toen gezegd dat ik eens moest komen meetrainen bij OEH in Huizingen. Niet veel later kwam ik als scholier een eerste keer op de club.” De naam van zijn eerste trainer is hij intussen vergeten. “Veel stelden mijn trainingen toen ook niet voor. We liepen een rondje en daarna deden we wat oefeningen, niet veel meer dan dat. De afstandsgroep van toen, met onder meer ook Tim, trainde telkens vóór aanvang van mijn training. Die mannen zagen er degelijke atleten uit en die liepen veel meer rondjes dan ik. Op een bepaald moment besloot ik vroeger te komen om hetzelfde te doen als hen.” Isaac was toen echter nog behoorlijk schuchter, mede doordat zijn Nederlands nog vrij gebrekkig was. “Ik moet bekennen dat ik eigenlijk ook een beetje bang was van hen, ook al kinkt dat nu waarschijnlijk stom. Daarom hield ik altijd een veilige afstand van zo’n 20m.” Na een paar weken werd hij volwaardig lid van die groep en begon hij te trainen onder David Evenepoel. Niet veel later stond hij aan de start van zijn eerste officiële wedstrijd. Het was koud; en als het koud is, dragen mensen doorgaans een sjaal. Zo vatte Isaac dus flink ingeduffeld zijn eerste veldloop aan. Het kost hem weinig moeite om die beelden zich weer voor de geest te halen. De klassencross duurde steevast één enkele ronde, dus dacht hij logischerwijs dat dat ook nu het geval was. Na één ronde lag hij 100m voor. Na vier ronden finishte hij als 20ste. Op het BK cross deelde hij als winnaar wél goed in. Hij werd echter gediskwalificeerd omdat hij als tweedejaars bij de eerstejaars van start was gegaan. David besliste niet veel later om te stoppen als trainer. “Dat had voor alle duidelijkheid niets te maken met mijn stommiteiten als beginneling.” Tim daarentegen was op dat moment net begonnen met coaching. “De club vond Tim in eerste instantie te onervaren, maar omdat er weinig andere opties waren, zijn we toen toch samen in zee gegaan.” Tijden kunnen veranderen!

Europese veldslagen

Het kostte destijds behoorlijk veel energie van de trainer om zijn poulain te motiveren. “De tempotrainingen in groep vond ik nog plezant. Ik kwam toen met de fiets naar de piste of het bos gereden. De mannen waren altijd blij als ik er geraakt was zonder schrammen en builen.” Duurlopen daarentegen, daar had hij echt een bloedhekel aan. “Ik vond het gewoon zinloos om langer dan 5km aan een stuk te lopen. Na een tijdje begon Tim door te krijgen dat ik vaak die duurlopen oversloeg. Vanaf dan is hij me elke dag thuis komen oppikken en ja, dan kon ik niet anders dan te gaan trainen natuurlijk…” Ondanks het feit dat het trainen niet meteen van een leien dakje liep, presteerde Isaac wel meteen sterk op zijn eerste internationale kampioenschappen. Na zijn 9de plaats op de EYOF werd hij 6de op het EK veldlopen in Budapest. Een jaartje later, 2013 intussen, vocht hij een razend spannend duel uit met Ali Kaya in Belgrado om uiteindelijk het zilver te winnen! “Ik had totaal niet verwacht om zo snel dat niveau te halen. Achteraf bekeken was dat best gek omdat ik helemaal nog niet professioneel met mijn sport bezig was. Bij de beloften werd het allemaal al wat serieuzer en daar werd het goed indelen van mijn race ook steeds belangrijker. Pas in 2016, in Chia, kon ik het tactisch plan perfect uitvoeren en mijn eerste Europese titel pakken! Ik was ondertussen nóg een keer tweede geëindigd na Kaya op het EK piste U23 in Tallinn. Het werd dus wel tijd om eens op het hoogste podiumplekje te staan.”

Na regen komt zonneschijn

Dankzij die resultaten in de jeugdcategorieën werd Isaac prof op zijn 20ste. Doordat hij zich in 2017 niet kwalificeerde voor het WK in Londen speelde hij zijn contract kwijt. Daarover is hij duidelijk: “Na een heel constant seizoen had ik zeker niet het gevoel gefaald te hebben. Ik miste gewoon die uitschieter, de perfecte race. De eisen waren behoorlijk streng voor een 23-jarige, wat frustrerend was. Ik ben echter rustig gebleven en kon dankzij het project ‘Profparcours’  verder focussen op mijn sport.” Eind 2017 is er ook de beruchte niet-selectie voor het EK veldlopen in Samorin. “Ik had altijd op dat EK moeten staan; dus ja ik heb toen even in de put gezeten. Twee weken later kreeg ik dan de officiële bevestiging dat mijn profcontract niet verlengd werd. De media springt daarop en iedereen praat erover. Uiteindelijk moet je zelf die knop omdraaien en dat allemaal over je heen laten waaien. Ik heb nadien elke dag hard gewerkt om te tonen wat ik kan. Revanche nemen is een negatieve ingesteldheid, ik ben vooral positief gebleven en heb op mezelf gefocust. Daardoor win ik ook het BK! Ik had opnieuw de goede flow te pakken na de ECCC in Mira.”

Die lijn trekt hij helemaal door in de zomer. Persoonlijke records op zowel de 1500m als de 5000m geven hem een boost richting het EK in Berlijn. Na een dijk van een race kwam de diskwalificatie bikkelhard aan. “Het was echt moeilijk om dat voorval te verwerken. Maandenlang was ik dag in dag uit met dat grote doel bezig geweest. Ik ben meteen beginnen huilen nadat ik het nieuws vernomen had. Tijdens de nacht kon ik aan niets anders denken en dan drong ook tot mij door dat mijn top 8-prestatie, goed voor een nieuw profcontract, niet meetelde…” Steun kwam er uit alle hoeken maar vooral van ‘Strafste Gentenaar’ Bashir Abdi. Isaac is hem nog steeds bijzonder dankbaar daarvoor. “Mijn kamergenoot heeft me een dikke knuffel gegeven en we hebben lang gepraat. Hij zei me dat ik nog jong ben en dat elke atleet vroeg of laat botst op ontgoochelingen… Zijn ervaring heeft me toen echt geholpen. Jarenlang kampte hij met zo veel blessures en dat vaak op de slechtst mogelijke momenten. Nu echter werd hij beloond voor al zijn opofferingen met een zilveren medaille. Dat deed me beseffen dat mijn tijd nog komen moet!” Toch dacht hij na Berlijn even aan stoppen in het geval zijn contract niet hernieuwd werd. Een job zoeken en andere dingen gaan doen… “Ik had echt geen zin om zo verder te gaan met atletiek. De combo met werken zou ook gewoon heel nefast geweest zijn voor mijn prestaties. Tim en Bashir hebben me toen wel snel tot inkeer gebracht. En terecht ook! Waarom zou ik op mijn 24ste mijn sportdroom opgeven? Gelukkig kreeg ik het vertrouwen van Sport Vlaanderen en ben ik nu weer prof; daar ben ik echt blij om.”

In Tilburg bedankte hij voor dat vertrouwen door vooral zichzelf te verbazen met een zilveren medaille bij zijn eerste deelname tussen de senioren. “Ik had het vóór het EK met mijn vriendin over mijn ambitie die ik zou uitspreken in de pers. Zij zei top 10, maar ikzelf hield het liever op top 15. Vorig jaar was ik er niet bij geweest en dat zorgde ervoor dat ik het niveau moeilijk kon inschatten.” De technische en modderige omloop leek vooraf volgens kenners niet meteen spek naar zijn bek. “Het had een hele week geregend maar toen ik zaterdag op het parcours kwam, wist ik meteen: dit wordt mijn rondje! Ik heb dat ook meteen tegen Tim gezegd, na één ronde loslopen al.” De rest is geschiedenis! Superlatieven schieten te kort om zijn prestatie die dag te vervatten. “Het is tot nog toe de mooiste cross uit mijn carrière… Chia was magisch maar in Tilburg waren zoveel meer supporters! Ongelofelijk hoeveel Belgen me daar aangemoedigd hebben. Al die vlaggen, het Bengaals vuur,… Die ambiance gaf me kippenvel! Ik liep bij momenten precies in een voetbalstadion.”

Man on a mission

Als alles volgens plan gaat, loopt Isaac deze zomer zijn eerste WK outdoor in Qatar. Het besef, dat hij nu Europese top is en misschien de stap kan zetten naar wereldniveau, is eigenlijk maar laat gekomen. “Die klik heb ik pas vorige zomer gemaakt. Vroeger geloofde ik er niet in ooit de Crosscup te kunnen winnen. Toen ik in LA bijna Evan Jager versloeg en nadien elke 1500m won waarin ik startte, begon het door te dringen. Isaac jongen, zei ik tegen mezelf, het wordt tijd dat de wereld mijn naam ontdekt. Ik droom sindsdien van het allerhoogste, Olympisch goud.” Die klik vertaalde zich in een toegenomen professionalisme. Hij geniet ook veel meer van het lopen op zich. “Wat me enorm motiveert, is dat ik jonge atleetjes kan inspireren. Ik wil echt een voorbeeld stellen.”

Na het EK cross ging Isaac voor het eerst sinds lang op bezoek bij zijn familie in Kenia. Die terugkeer was best confronterend. “De jongeren met wie ik opgroeide, leven zonder doel voor ogen en hebben geen toekomst. Ze leven op straat, zijn verslaafd aan alcohol,… Enkele jongens waren reeds gestorven aan de gevolgen van hun verslaving. Ik was blij dat ik na twee weken terug naar huis mocht. Ik zou echt niet meer kunnen leven ginds. Dan pas voelde ik die dankbaarheid naar mijn mama toe voor de kansen die ze me gegeven heeft. Ik had immers een van die jongens kunnen zijn…” Die dankbaarheid en ervaring uit Isaac in een oproep naar andere migranten die vroeger of nu naar België verhuisden. “Velen onder hen denken dat, eens ze in Europa zijn, ze alles hebben in het leven. Eigenlijk hebben ze nog niets. Ik was ook zo. Je moet echter je leven opbouwen en iets vinden dat je graag doet. Vind een doel in je leven. Leer voortdurend bij. Haal een diploma. Grijp de kansen die je krijgt. Ga ervoor! Atletiek heeft mijn leven echt zin gegeven.”

 

Joris Keppens
2018 loopt op zijn einde, maar dat wil niet zeggen dat onze atleten en atletes stilzitten. Na een meer dan geslaagd Europees kampioenschap veldlopen, binden onze teamleden de wedstrijdschoenen nog een laatste keer aan.

Jeroen D’hoedt zal op 31 december in het Nederlandse Soest in actie komen. Op de Rabobank Sylvestercross krijgt de snelle CABW-atleet 10.400 m voorgeschoteld. D’hoedt heeft goede herinneringen aan Soest, hij won in 2015 nog deze veldloop met steeds een sterk deelnemersveld aan de start.

Een grote delegatie van het Olympic Running Team zal het oudejaar dan weer uitwuiven op de Silvesterlauf in het Duitse Trier. Net voor het einde van 2018 zullen Isaac Kimeli, Robin Hendrix, Thomas De Bock, Lisa Rooms, Paulien Nelissen, Philip Cortvriendt, Dorian Boulvin, Dieter Kersten en Roel Stiens aantreden op deze traditioneel sterkbezette stratenloop in Trier.

Zes atleten van ons club overschrijdend topsportplatform trokken samen met hun trainer en honderden Belgische fans naar het Nederlandse Tilburg om er het Europees kampioenschap veldlopen te betwisten. In hun koffer heel wat ambitie en dromen. Succes en tegenslag liggen echter dicht bij elkaar en ontmoeten elkaar elk jaar aan de eindmeet van een kampioenschap. Ook bij onze zes EK-gangers waren een lach en een traan aanwezig na het 25e EK veldlopen.


Ontgoocheling, trots, beloning, tegenslag en geluk liggen dicht bij elkaar, zeker in topsport. Afgelopen weekend waren al deze ingrediënten aanwezig op het EK veldlopen bij onze noorderburen. Wij verzamelden de beste reacties van Isaac Kimeli, Simon Debognies, Robin Hendrix,Lisa Rooms, Dorian Boulvin en Dieter Kersten nadat ze hun EK-wedstrijd hadden beëindigd.

Lisa Rooms, 44e bij de beloften in Tilburg: “Het was een super leuke ervaring maar jammer genoeg niet de race die ik me zelf had voorgesteld. Ik had echt een slechte dag”, reageert Lisa ontgoocheld.Daags na haar terugkeer werd Lisa ook ziek, vermoedelijk was dit toch al wat aanwezig in haar lichaam op de dag van het EK. Toch kan de goedlachse Oost-Vlaamse haar prestatie meteen goed plaatsen en slaagt ze erin de bladzijde moedig om te slaan: “Geen topdagen zonder slechte dagen! Bedankt voor de immense steun dit weekend. Wat hou ik toch van deze sport”, deelt Lisa via social media.

Dorian Boulvin, 14e bij de beloften in Tilburg: “Ik ben echt heel tevreden om net zoals vorig jaar 14e te worden. Zeker gezien ik nog niet volledig op toerental ben nadat ik van trainer veranderde. Ik ben heel blij dat de Belgische atletiekbond in me geloofde en me selecteerde na Roeselare, ik denk dat ik bewezen heb dat ik mijn plaats verdien”, verteltde CABW-atleet enthousiast bij de reporters van Atletieknieuws.

Dieter Kersten, 21e bij de beloften in Tilburg: “Ik heb zondag mijn wedstrijd goed ingedeeld. Het was de bedoeling om snel te starten om zo zeker bij de eerste passage in het technische bos niet in het gedrum te zitten. Erna heb ik me wat laten uitzakken, terwijl ik die kilometer geen krachten verspilde, waren er vele anderen die toen al een inspanning moesten leveren. Naderhand ben ik dan zonder mij op te blazen aan mijn inhaalrace begonnen. Toen ik op 2 rondes voor het einde hoorde dat we in 4de stelling liepen in het ploegenklassement, stak ik nog een paar tandjes bij. Het gat met de top 20 was jammer genoeg heel groot waardoor de wedstrijd eigenlijk net iets te kort was om nog meer lijken op te rollen. Toen ik dan in de laatste honderden meters bij Simon kwam en zag dat hij een blessure had, besefte ik dat een teammedaille niet meer aan de orde was. Het hele team voelde mee met Simon,hij was onze kopman en zat in uitmuntende vorm! Een top 5 plaats voor hem was zeker haalbaar, de ontgoocheling was dus ook begrijpelijk zeer groot…  Over mijn individuele prestatie ben ik best tevreden. Ik heb enkele moeilijke maanden achter de rug en het was op zich al een overwinning om er in Tilburg bij te zijn”, blikt Dieter positief terug.

Simon Debognies, uitgeschakeld door een pijnlijke val en op karakter zwaar gehavend binnen gebold als 23e: “Dit is helemaal niet hoe ik mijn laatste race bij de beloften had voorgesteld. Ik had de ambitie om zeker top 5 te lopen, zeker gezien die 6e plaats van vorig jaar en het feit dat ik me dit jaar een pak sterker voelde”, doet Simon zijn verhaal bij Atletieknieuws. Zijn race verliep helemaal niet zoals gehoopt door een val.”In de eerste grote ronde ben ik over de laatste boomstam gestruikeld. Ik ben onmiddellijk kunnen opstaan. Ik zat nog steeds in de kopgroep, dus ik dacht’er is niets aan de hand’. Stilaan kreeg ik echter last aan mijn voet en op het einde werd het zelfs zo erg dat ik gewoon begon te manken. Dan geraak je niet meer vooruit. (…) Dit is niet waarvoor ik was gekomen”, doet Simon moedig zijn verhaal. Enkele uren na thuiskomst ging Simon al op consultatie bij de sportdokter van het team. Deze stelde een breukje vast door de acute impact van de val. Er staat Simon zes weken gips te wachten.

Robin Hendrix, 15e bij de seniors in Tilburg: “Het is fantastisch dat Isaac zilver haalt. (…) Top 15 was het gene waarop ik gehoopt had. Maar ik heb me een beetje mispakt aan het parcours. Het is heel zwaar en ik was in het begin een beetje te snel van start gegaan”, doet Robin zijn verhaal bij Atni. “Het was één van de beste races van mijn carrière tot nog toe. Hartelijk bedankt aan alle Belgische fans. Hun aanmoedigingen motiveerde me enorm tijdens de wedstrijd”, blikt Robin voldaan terug op sociale media.

Isaac Kimeli, vice-Europees kampioen bij de seniors inTilburg: “Het was de mooiste loopwedstrijd in mijn leven. Zeker bij de senioren”, stelt Isaac, die zijn zilveren medaille aan zijn overleden opa opdraagt, bij Sporza. “De supporters maakten mij overal zot. Ik hoorde overal ‘Isaac’ roepen. Ik heb mijn uiterste best gedaan voor al die aanwezigesupporters”, gaat Kimeli dieper in op het aanwezige Belgische supporterslegioen dat voor een ambiance en een waar thuisgevoel zorgde.”Ik voelde me heel goed tijdens de wedstrijd en kon rustig de kop van de race volgen zonder te veel energie te verbruiken. (…) Ik geef eerlijk toe dat Filip Ingebrigtsen gewoon sneller was aan de meet (…) Ik heb revanche genomen voor mijn niet-selectie van vorig jaar (…) Ik vond het heel jammer wat er met Simon gebeurd is in de U23-race. We trainen samen en hij verdiende vandaag een podiumplaats. We gaan met de hele groep verder werken zoals we bezig zijn”, besluit Isaac Kimeli, vice-Europees kampioen veldlopen, als een ware leider.

Isaac Kimeli heeft in Tilburg voor een ongezien hoogtepunt gezorgd door in zijn allereerste Europees kampioenschap veldlopen bij de seniors meteen zilver te pakken. Filip Ingebrigtsen bleek net dat tikkeltje te sterk en slaagde erin Isaac Kimeli af te houden in de laatste ronde. 

Isaac bleef na een kopstart steeds in de voorste gelederen van het 89 deelnemers tellende EK veldlopen bij de heren senioren. Bijzonder geconcentreerd volgde Kimeli de versnellingen en bewegingen van zijn grootste concurrenten Crippa, Mechaal, Ingebrigtsen, Arikan, Kaya, Solomon en Ozbilen. 

Kimeli ging er samen met de Noor Filip Ingebrigtsen en de Turken Aras Kaya en Kaan Kigen Ozbilen iets over halfkoers vandoor. In de laatste ronde vochten Kimeli en Ingebrigtsen, die eerder op de dag zijn jongere broer zijn U20-titel al zag verlengen, een verbeten duel uit. De Noor was net dat tikkeltje sneller aan de meet, maar wat een prestatie leverde Isaac Kimeli!

Robin Hendrix leverde eveneens een ijzersterke prestatie af door als eerstejaars senior meteen vijftiende te worden. Hendrix vocht gedurende de hele race om in de top 20 te blijven op het zompige en verraderlijke parcours te Tilburg. Met een splijtende laatste ronde schoof Robin nog van de 20e naar de 15e positie op. 

Het Belgische team met Kimeli, Hendrix, Tasama en Somers eindigt verdienstelijk op een vijfde stek, met amper één luttel puntje te veel voor de bronzen medaille.


Uitslag

Deze zondag vindt in Nederland het Europees kampioenschap veldlopen plaats. Maar liefst zes atleten van ons cluboverschrijdend topsportplatform wisten zich te kwalificeren voor Tilburg 2018! We laten ze deze week dan ook één voor één aan het woord en blikken vooruit naar de strijd met de beste atleten van Europa. Vandaag aan de beurt: Isaac Kimeli.

Vlaams-Brabander Isaac Kimeli van atletiekclub Olympic Essenbeek Halle (OEH) neemt op het EK deel bij de senioren. We zijn benieuwd naar zijn ambitie en schotelden hem dan ook enkele vraagjes voor.

Wat verwacht je van het EK?

Isaac Kimeli: “Dit jaar is het mijn eerste EK cross bij de senioren. Ik zal met heel wat concurrentie aan de start staan, maar dat schrikt me niet af. Ik kijk er super hard naar uit om mee in het duel te gaan en hopelijk een plaats in de top 15 te kunnen halen. Op het EK wil ik vooral genieten, wat zeker zal gebeuren met zo veel Belgische supporters die mee afreizen naar Tilburg. Verder denk ik dat we met de ploeg een hele mooie plaats zullen behalen. Misschien zelf met een medaille naar huis komen.”

Wanneer is het EK voor jou geslaagd?

Isaac Kimeli: “Het EK is voor mij geslaagd als ik na de wedstrijd kan zeggen dat ik alles uit de kast heb gehaald.”

Verwacht je veel Belgische supporters en welk advies kan je hen geven?

Isaac Kimeli: “Uiteraard verwacht ik heel wat Belgische supporters. Het is gemiddeld 1u40min rijden, dus geen excuses.  Er is ook een bus, georganiseerd door ATNI, waar heel wat supporters op zullen zitten (topidee!)! Ik zou de supporters graag willen vragen om voor alle Belgische atleten heel hard te juichen en te roepen. Iedereen die deelneemt, heeft het verdiend om daar te staan! Neem alle kledij ( sjalen, hoeden, T-shirt…) die jullie hebben van België mee en laat jullie maar horen!”

Isaac Kimeli komt zondag 9 december om  14.10 uur in actie op het EK bij de senioren, die 10.300m voorgeschoteld krijgen.

 

Daags na de Structabo CrossCup-manche van Roeselare kwam de selectiecommissie van de KBAB samen om de Belgische delegatie voor het EK vedlopen van zondag 9 december in elkaar te boksen.

Vier atleten van ons cluboverschrijdend topsportplatform zijn geselecteerd om de Belgische eer te verdedigen op het EK in Tilburg.

Lisa Rooms komt in actie bij de beloftes. Simon Debognies krijgt een viertal U23-ploeggenoten mee om te proberen te schitteren in safaripark Beekse Bergen. Dieter Kersten en Dorian Boulvin, die beide in de proefperiode van het Olympic Running Team zitten, mogen eveneens naar Tilburg. Isaac Kimeli en Robin Hendrix zullen proberen de Belgische eer hoog te houden bij de senioren. Jeroen D’hoedt bewees in Roeselare zijn stijgend vormpeil, maar wordt niet weerhouden voor het EK.

  • SENIORES MANNEN
  • KIMELI ISAAC/OEH
  • HENDRIX ROBIN/OEH
  • TIJTGAT LANDER/EA
  • TASAME DAME/VAC
  • SOMERS MICHAEL/LYRA
  • SENIORES VROUWEN
  • LAUWAERT NINA/ROBA
  • VANDENBUSSCHE HANNA/AVR
  • TRUYERS IMANA/CABW
  • TASAME DAME/VAC
  • SOMERS MICHAEL/LYRA
  • BELOFTEN MANNEN
  • DEBOGNIES SIMON/OEH
  • DEFLANDRE CLEMENT/HERV
  • KERSTEN DIETER/ADD
  • MORTIER JENNEN/RCG
  • BOULVIN DORIAN/CABW

  • BELOFTEN VROUWEN
  • SCAUNET VANESSA/CABW
  • ROOMS LISA/OEH
  • DA SILVA LUCAS/RFCL
  • JUNIORES MANNEN
  • VAN DE VELDE TIM/DUFF
  • VANOPPEN THOMAS/ACHL
  • DA SILVA LUCAS/RFCL
  • JUNIORES VROUWEN
  • DESWAEF MATHILDE/WS
  • TRIEST FEBE/HAMM
  • DA SILVA LUCAS/RFCL

Bij een temperatuur van 4 graden celsius en een snijdend koude wind hebben de beste Belgische veldlopers van het moment gestreden om de EK-plaatsen op de de Structabo CrossCup-manche te Roeselare. Met een kleine verplaatsing naar Tilburg in het vooruitzicht, vochten de Belgische senioren voor een EK-selectie.

De lange cross te Roeselare begon bij de heren senioren als een vrij gesloten wedstrijd met een ruime kopgroep van een zevental atleten. Ploegmaats Isaac Kimeli en Robin Hendrix muisden er in de laatste ronde vanonder. In de laatste rechte lijn richting finishlijn toonde Isaac Kimeli zich net dat tikkeltje sterker dan maatje Robin Hendrix. Lander Tijtgat werd derde, gevolgd door Dame Tasama, Michael Somers en ORT’er Jeroen D’hoedt.

Kenny Deneyer werd op het verrassend droge parcours van Roeselare 41e, Jonathan Goedefroot pakte de 45e plaats.

Op maandag beslist de selectiecommissie van de KBAB over de selectie van het Europees kampioenschap atletiek.

Foto: Inge Fastenaekels
Wie ambitie heeft om begin december net over de grens de Belgische eer op het EK veldlopen te verdedigen, zorgt best dat hij of zij nu zondag in Roeselare indruk maakt. De tweede individuele manche van de Structabo CrossCup geldt immers als selectiecross voor het Europees kampioenschap.

Net zoals de vorige jaren geldt Schiervelde als het decor voor een vaak zware uitputtingsslag richting EK. Met de kleine verplaatsing naar Tilburg in het vooruitzicht, dromen dan ook heel wat Belgen van een selectie.

In het Slovaakse Samorin hadden we met ons team vorige winter drie Belgische afgevaardigden. Paulien Nelissen presteerde na een val nog sterk en werd eerste Belgische juniore. Robin Hendrix (9e) en Simon Debognies (6e) pakten samen met Dorian Boulvin en Michael Somers de zilveren teammedaille bij de beloften. Kunnen we dit succes in Tilburg overtreffen?

Ook dit jaar hebben we in ons team heel wat kanshebbers op een selectie voor het EK veldlopen op 9 december. Maandag zal de definitieve selectie bekendgemaakt worden door de selectiecommissie van de KBAB.

Paulien Nelissen zal zondag bij de juniores in actie komen, terwijl Lisa Rooms bij de beloftes zal strijden voor een EK-selectie. Op de lange cross bij de heren komen Isaac Kimeli, Robin Hendrix en laatstejaarsbelofte Simon Debognies vol enthousiasme aan de start. Ook Jeroen D’hoedt is erop gebrand zijn goede vorm die hij op training toont, in Roeselare op de lange veldloop te bevestigen. Kenny Deneyer zal na zijn marathon opnieuw de spikes aantrekken voor de lange veldloop.

Philip Cortvriendt wil na een offday in Mol zijn klassement rechttrekken op de korte cross in Roeselare. Jonathan Goedefroot wil na een progressieve veldoop te Mechelen ook in het CrossCup-circuit sterk voor de dag komen. Marathonman Thomas De Bock reduceert de kilometers en kiest zondag uitzonderlijk voor de korte cross.

Het volledige tijdschema van de CrossCup-manche te Roeselare vind je hier.

Met een koe als hoofdinzet trok een select deelnemersveld topatleten van over de hele wereld naar het Zwitserse Bulle, in de Gruyère-regio, om het tegen elkaar op te nemen in de 43e editie van de Corrida bulloise.

De atleten kregen 8 rondes van telkens 1 kilometer voorgeschoteld. Isaac Kimeli en Yannick Michiels verdedigden met verve de Belgische eer in Bulle. Na een ontzettend sterke eindsprint legde Kimeli beslag op de vijfde plek. De overwinning ging net zoals vorig jaar naar het Zwitserse fenomeen Julien Wanders. De in Kenia verblijvende topatleet haspelde de acht kilometer af in 22’27” Hij bleef de Marokkaan Zouhair Talba (23’06”) voor. Moses Koech (Kenia) pakte het brons. De Rus Rinas Akhmadeev werd vierde, net voor Isaac Kimeli (23’24”). Yannick Michiels werd tweede Belg op een puike elfde stek.

De volgende race wordt de EK-selectiecross te Roeselare op zondag 25 november.

Foto: Jelien Wouters

Uitslag